دانیال نبی (علیه السلام)
 

حضرت دانیال (ع) از پیامبران بزرگ الهی ملقب به نبی الله است. آن حضرت پسر یوحنا و از نسل حضرت داوود (ع) می باشد. دانیال نبی (ع) یکی از پیامبران بزرگ قوم بنی اسرائیل است. (قرن هفتم پیش از میلاد)
واژه دانیال (ع) در زبان عبری (دانی ال) به معنای (خدا داور من است) می باشد. در تاریخ چنین آمده که وی خود را وقف خدمت به خداوند نمود و همواره صفا و طهارت خود را حفظ می کرد. در زمان خود و در میان پیشگویان آن دوران پاک و منزه بود و در حضور فرمانروایان بت پرست همواره نام خدای یکتا را بر زبان جاری می ساخت. آن حضرت در جوانی و در سال سوم سلطنت یهویاقیم (655 پیش از میلاد) به دست سپاهیان بخت النصر اسیر و با گروهی از قومش به بابل فرستاده شد و چون از سجده بردن بر فرمانروای بابل سر باز زد، او را نزد شیران درنده افکندند، ولی در میان آن حیوانات سالم بیرون آمد.
حضرت دانیال بر علوم آن زمان و بخصوص حکمت تسلط داشت. وی هرگز خود را به اغذیه و اشربه قوم یهود آلوده نساخت و مهمترین واقعه ای که سبب نفوذ حضرت دانیال (ع) گردید، تعبیر خواب سلاطین آن زمان بود و به واسطه این تعابیر مقام پیامبری خود را آشکار نمود. وی به همراه عده ای از قوم یهود به ایران مهاجرت نمود و سرانجام در شوش دیده از جهان فرو بست.
با ورود مسلمانان (اسلام) به ایران، آنان از وجود اتاقکی با مهر و موم حکومتی در شوش آگاهی یافتند، جریان را از مردم محلي پرسیدند و شنیدند که بدن مطهر آن پیامبر الهی در این اتاقک قرار دارد. مورخین نوشته اند : حضرت علی (ع) دستور داد پیکر مقدس دانیال نبی (ع) را طبق دستورات اسلام دفن نمایند.
بارگاه زیبای آن حضرت به صورت چهار طاقی با گنبد مخروطی کثیرالاضلاع ساخته شده، اين بنا دارای دو مناره با پوشش کاشی است که تاریخ ساخت مناره ها سال 1330 هجری قمری است. حضرت دانیال (ع) به عنوان دومین معصوم مدفون در ایران بعد از وجود مقدس حضرت امام رضا (ع) مورد توجه خاص مسلمانان، کلیمیان و سایر اقلیتهای مذهبی و نيز جهانگردان خارجي است. بارگاه مقدس دانیال نبی (ع) به شماره 51 در فهرست آثار ملّی ایران به ثبت رسیده است.