خور موسی
 

دير زماني است كه يكي از شاخابه هاي خليج فارس كه حائز اهميت اكولوژيك، اقتصادي و نظامي است در فرهنگ لغت بنام خورموسي نام برده ميشود. خور محدوده نيمه بسته آب است كه داراي يك رابطه آزاد با درياي آزاد است كه در درون آب دريا به مقدار قابل توجهي توسط آب رودخانه يا آب شيرين رقيق ميشود.

خور موسي كانال طويل و عميقي است كه از خليج فارس منشعب شده و به دليل ويژگيهاي خاص خود در منطقه از موقعيت ممتازي واقع شده و داراي دهانه اي به پهناي 37 تا 40 كيلومتر كه طول آن برابر با 90 كيلومتر از دهانه تا بندر امام خميني و 120 كيلومتر تا بندر ماهشهر است.

خور موسي يكي از متنوع ترين كانالهاي آبي محسوب ميشود. جزاير موجود در خور، زيستگاه بسياري از پرندگان نادر از جمله گيلانشاه خالدار است. همچنين خور موسي مكان تخم ريزي بسياري از ماهييان يا بعبارتي پرورشگاه آبزيان خليج فارس بخصوص ميگو ميباشد.

از لحاظ اكولوژيكي خور موسي يكي از متنوع ترين كانالهاي آبي مححسوب ميشود كه بسياري از گونه هاي تجارتي را در خود جاي داده است بنحوي كه ميتوان گفت كليه موجودات آبزي را بنحوي در اين خور مشاهده نمود.

از پستانداران دريايي مانند نهنگ (وال) كه بعضا ميهمان آبهاي خور موسي است و دلفين ها تا فرياله هاي خطرناك و ماهيان زينتي همه و همه در خور حضور دارند.

عمق خور موسي 20 تا 50 متر است كه در برخي نقاط به 73 متر نيز ميرسد. وجود چنين عمقي باعث شده است كه كشتيهاي 70 هزار تني به سهولت در اين آبراهه رفت و آمد كنند و اين يكي ديگر از ويژگيهاي منحصر بفرد خور موسي است. اين خور داراي گونه هاي گياهي و جانوري مختص بخود است. زيستگاه بسيار زيبا و مناسبي را براي آنها بوجود آورده است. اين منطقه بتنهايي ميتواند يكي از نقاط جالب براي جذب گردشگران به اين منطقه باشد.

وجود اين ويژگيها در كنار وضعيت آب و هوايي مستعد اين منطقه بخصوص در فصل زمستان زمينه را براي رشد اين منطقه ويژه توريستي با عملكرد ملي و بين المللي فراهم نموده است.